Passant

Kind

www.oirschot-vooruit.nl

Kind is de aanduiding voor ieder mens van de geboorte tot aan de puberteit. In het alledaagse spraakgebruik spreekt men van de leeftijd

van 12 tot en met 14 jaar van kinderen en daarna van jongeren, tieners of pubers.

Als het kind maar een naam heeft geeft dat aan of het passend is of niet je moet het kunnen benoemen. Als een kind de was kan doen gaat iets je heel gemakkelijk af. Een zondagskind is iemand die heel veel geluk heeft en als je ergens kind in huis bent dan ben je er bekend of wordt je goed behandeld. Van kindsbeen is van jongs af aan.

 

De Armeense kinderen Lili (12) en Howick (13) zijn in de nacht van vrijdag op zaterdag weggelopen bij hun pleeggezin om te ontkomen aan hun uitzetting naar Armenië. Het lijkt me ook niet niks als je heel je leven al in Nederland woont je er naar school gaat de taal beheerst, maar vanuit de Haagse politiek wordt besloten dat een land als Armenië veilig is. De kinderen komen er wel vandaan maar hebben er geen verleden. Ik zelf zet grote vragen bij de toekomst van deze kinderen. Het lijkt wel of zij onderdeel zijn geworden van een politiek spel. Echter wordt vergeten dat de toestand in Armenië zeer onrustig is. Deze kinderen hebben in Nederland hun leven opgebouwd en het lijkt me heel zwaar om dat ook te realiseren in Armenië. Hopelijk wordt er een passende oplossing gevonden voor deze twee, want wat er nu gebeurt is ook geen oplossing voor de toekomst.

 

Zowel ouders als grootouders zijn trots op hun kinderen of kleinkinderen. Zelf ervaar ik dat iedere week als ik op het trainingsveld sta met de allerjongsten van de club, de vijf en zes jarigen. Ieder kind is uniek maar in principe is het altijd simpel. leef je in in de belevingswereld van het kind en er is contact. Als volwassenen hebben we een bepaald verwachtingspatroon. Wij denken resultaat gericht. Een kind ziet dat toch anders daarom is het zo belangrijk dat je je als volwassene verplaatst in de denk- en belevingswereld  van het kind. Je hoort ooit goedwillende coaches of ouders aan de zijlijn dingen roepen waar ik gewoon mijn tenen samen knijp. Dat zal helaas altijd zo blijven. Ik heb het zelf ervaren in de veertien jaar dat ik actief was als scheidrechter. Er gaat veel goed, maar het kan ook escaleren en dat ligt bijna nooit aan het kind, maar aan de begeleiding of mensen aan de zijkant. Ik geloof zeker dat iedereen net beste voorheeft met zijn of haar kind en het valt niet altijd mee, zeker als de pubertijd er is. Probeer toch altijd open te staan voor het gesprek en blijf in contact met het kind. Dan alleen kun je elkaar bereiken. Zelf ben ik nu 47 jaar, maar het kind in mij zit er nog steeds, heerlijk.

 

De Passant   



Terug naar boven